AWIT 01

Mga Araw na Di Malilimutan

[Unang Saknong]

Unang bell tuwing Lunes ng umaga,

Takbo sa pasilyo, halos mahuli na.

Lumang maong at bag na nakasabit,

Pangarap ay lumipad sa malayong langit.

Sinulat ang pangalan sa likod na upuan,

Mga planong noon ay di maipaliwanag.

Akala natin, walang magbabago,

Pero kay bilis pala ng ikot ng mundo.

[Bago ang Koro]

Bata pa at malaya,

Hinahanap ang daan.

Hindi natin alam noon,

Iyon na pala ang gintong nakaraan.

[Koro]

Ito ang mga araw na di malilimutan,

Ilaw sa palaruan, malamig na Setyembre.

Sabay-sabay umawit, bintana'y nakabukas,

Mga pusong sabik sa bayang ating nilakihan.

Gustong tumanda at lumayo agad,

Hinahabol ang bawat munting pangarap.

Darating ang araw, nais nating balikan -

Ang mga araw,

Mga araw na di malilimutan.

[Ikalawang Saknong]

Tawanan sa kantina, lihim na sulat,

Unang sayaw sa ilaw ng bulwagan.

Nangakong magkakaibigan habambuhay,

Kahit saan man dalhin ng ating paglalakbay.

May pusong nasaktan, may luhang itinago,

Mga aral na wala sa kahit anong libro.

Bawat pagkakamali'y naging alaala,

Bawat pamamaalam, sana'y pinatagal pa.

[Tulay]

Balang araw, liliit ang mga pasilyo,

At magbabago ang mukha natin sa litrato.

Ngunit kapag tumugtog ang lumang awitin,

Muli tayong babalik sa edad na labing-pito.

Kaya isang larawan pa, huwag munang umalis,

Hawakan ang sandali bago matapos ang gabi.

[Huling Koro]

Ito ang mga araw na di malilimutan,

Gabi ng pagtatapos sa huling araw ng Mayo.

Sumbrero sa hangin, luha sa mga mata,

Huling awit bago tayo magkanya-kanya.

Kahit gaano kalayo, may bahaging maiiwan -

Sa mga pasilyo, sa ating mga pangarap,

Sa pagkakaibigang di kayang burahin ng panahon.

[Wakas]

Huling bell ay muling tumunog,

Tayo'y lumayo, ngunit puso'y naiwan doon.

AWIT 02

Isa Pang Biyernes ng Gabi

[Unang Saknong]

May yupi pa ang aking locker,

May pangalang nakaukit sa pinto.

Kupas na larawan ng ating koponan

Sa dingding ng lumang silid-aralan.

Binibilang ang bawat minuto,

Hinihintay ang huling kampana.

Pagkatapos, sa bleachers nagtatagpo,

Dala ang kuwentong walang katapusan.

[Bago ang Koro]

Hinahanap natin ang sarili,

Sa mga sablay at pagkakamali.

Akala natin, walang hanggan,

Hindi alam na lilipas din ang lahat.

[Koro]

Bigyan mo 'ko ng isa pang Biyernes ng gabi,

Sa ilalim ng ilaw sa palaruan natin.

Isa pang ikot sa kalsadang kabisado,

Katabi ang mga kaibigang totoo.

Patugtugin muli ang paboritong awit,

Kahit mali ang titik, sabay pa ring aawit.

Bata pa tayo at kay ganda ng buhay -

Isa pang gabi,

Biyernes na walang humpay.

[Ikalawang Saknong]

May kape hanggang hatinggabi,

Mga lihim sa telepono.

May taong gusto kong isayaw,

Ngunit takot akong lumapit noon.

May pangarap sa labas ng bayan,

May pangambang pilit ikinukubli.

Pero kapag tayo'y magkakasama,

Kahit anong bukas ay kayang harapin.

[Tulay]

Darating ang araw, liliit ang mga pasilyo,

At ilalagay sa kahon ang ating mga litrato.

Iba't ibang daan ang tatahakin natin,

Patungo sa mga lugar na di pa nararating.

Ngunit saan man tayo dalhin ng tadhana,

May isang bagay na hindi mag-iiba:

Mananatili ang mga sandaling ito,

At di malilimot ang pangalan mo.

[Huling Koro]

Bigyan mo 'ko ng isa pang Biyernes ng gabi,

Isang langit na puno ng mga bituin.

Isa pang ikot sa kalsadang kabisado,

Buong mundo'y nasa ating mga palad noon.

Patugtugin muli ang paboritong awit,

Aawitin pa rin kahit lumipas ang taon.

Kahit magkakalayo ang ating buhay,

Aalalahanin ang Biyernes nating walang kapantay.

[Wakas]

Huling kampana'y tumutunog,

At mabilis na dumarating ang bukas.

Itaas ang tinig at sabay na umawit -

Para sa alaalang hindi kukupas.

AWIT 03

Bago Tayo Magpaalam

[Unang Saknong]

Sinag ng araw sa may bintana,

Guro'y nagsusulat sa pisara.

Palihim na sulat sa ilalim ng mesa,

Gumagawa ng plano habang naiinip sa klase.

Kabisado ang bawat pasilyo,

Bawat sulok at bawat pangalan.

Ang karaniwang umaga noon

Ay hindi na muling mararanasan.

[Bago ang Koro]

Lagi nating hinihintay ang bukas,

Akala'y hindi matatapos ang araw.

Ngunit ngayo'y kay bilis ng oras,

Malapit na pala tayong magpaalam.

[Koro]

Bago tayo magpaalam,

Maglakbay tayong minsan pa.

Dumaan sa paaralan at sa mga daang

Doon natin natutunan ang buhay.

Lakasan ang tugtog,

Hayaang marinig ang ating awit.

Maaaring iwan natin ang paaralan,

Ngunit alaala'y dadalhin.

Atin pa ang gabing ito,

Kaya hawakan ang bawat sandali -

Bago tayo magpaalam.

[Ikalawang Saknong]

May tagumpay at kabiguan,

May pusong minsang nasugatan.

May gurong unang naniwala

Bago pa tayo naniwala sa sarili.

Mula sa laro sa palaruan

Hanggang sa sayaw sa bulwagan,

Bawat sandali'y isang kuwentong

Nais nating muling balikan.

[Tulay]

May tatawid sa karagatan,

May mananatili sa bayang sinilangan.

Maaaring ilayo tayo ng buhay

Sa paglipas ng mga taon.

Ngunit kung maligaw man ang landas

At malimot kung saan nagsimula,

Aalalahanin natin ang mga kaibigang

Naging tahanan ng bawat isa.

[Huling Koro]

Bago tayo magpaalam,

Itaas ang ating mga kamay.

Para sa tawanan at mga aral,

At sa luhang lihim nating pinunasan.

Lakasan ang tugtog,

Hayaang marinig ng mundo ang awit.

Aalis tayong may libong pangarap

At alaalang nakaukit sa dibdib.

Hindi ito ang wakas,

Dito pa lang nagsisimula.

Maaaring magpaalam,

Ngunit hindi mawawala sa isa't isa.

[Wakas]

Isang larawan, isang ngiti,

Huling lakad sa ilalim ng mga ilaw.

Dadalhin natin ang mga taong ito

Matagal matapos ang ating pamamaalam.

AWIT 04

Para Dito Tayo

[Unang Saknong]

Lunes ng umaga, antok pa,

Nahuhuli na sa tarangkahan.

Tasang kape at lumang sapatos,

Kuwento ng weekend, tawanan nang lubos.

May takdang-araling nakalimutan,

May pangarap na di pa masabi kaninuman.

Kay bagal ng bawat araw noon,

Ngayon, sana'y maulit pa ang panahong iyon.

[Bago ang Koro]

Hinahanap ang ating lugar,

Unti-unting natutong lumaban.

Sa bawat taas at bawat bagsak,

Tayo-tayo ang laging magkakayakap.

[Koro]

Para sa gabing ito tayo,

Malaya, bata, at walang talo.

Sumasayaw sa ilaw ng paradahan,

Ginagawang espesyal ang simpleng bayan.

Kamay sa hangin, pag-asa sa puso,

Handa sa bukas kahit saan man tumungo.

Hindi alam kung saan hahantong,

Ngunit naniwala,

Oo, naniwala -

Para dito tayo.

[Ikalawang Saknong]

Laro tuwing Biyernes, sigaw ng madla,

Awit ng paaralan, sabay-sabay ang lahat.

Mga tinging palihim sa kabilang upuan,

Unang pag-ibig na agad ding nasaktan.

Nangako tayo pagkatapos ng klase,

Walang magbabago kahit lumipas ang gabi.

Ngunit bawat panahon ay lilipas,

At bawat paalam ay may aral na iiwan.

[Tulay]

Kapag lumipas ang panahon

At nagbago ang mga mukha,

Kapag ang dating pamilyar na daan

Ay hindi na natin makilala,

Tutugtog ang awit na ito

At babalik tayo sa kahapon -

Noong naghihintay ang buong mundo

Sa likod lamang ng susunod na liko.

[Huling Koro]

Para sa gabing ito tayo,

Isang huling sayaw, isang huling hiling.

Magkakatabing nakatayo sa ilalim ng ilaw,

Hinahawakan ang panahong unti-unting lumilipas.

Sumbrero sa hangin, luha sa mga mata,

"Hindi ito ang wakas, paalam lang muna."

Hindi alam kung saan hahantong,

Ngunit naniwala,

At naniniwala pa -

Para dito tayo.

[Wakas]

Ang mga pasilyo at pangarap noon

Ang nagpatatag sa ating mga puso.

Saan man tayo dalhin ng mundo,

May bahagi nating mananatiling labing-pito.

AWIT 05

Tag-araw Pagkatapos ng Hayskul

[Unang Saknong]

Lumabas tayo sa pintuan,

Diploma'y hawak sa kamay.

Apat na taon ang lumipas,

Ngunit bukas ay wala pang plano.

Nagsiksikan sa lumang kotse,

Nagmaneho hanggang lumubog ang araw.

Sa unang pagkakataon, malaya na tayo,

Ngunit di pa handang iwan ang bayan.

[Bago ang Koro]

May isa pa tayong tag-araw,

Huling pagkakataong kumapit.

Bago maghiwa-hiwalay ang landas,

Gagawin nating sulit ang bawat saglit.

[Koro]

Noong tag-araw pagkatapos ng hayskul,

Walang pangamba, walang takot.

Nakayapak na sumasayaw sa tabi ng lawa,

Gumagawa ng alaalang ayaw nating mawala.

Umibig tayo at malayang nangarap,

Akala'y di maghihiwalay ang lahat.

Napakalayo pa ng kinabukasan

Noong tag-araw pagkatapos ng hayskul.

[Ikalawang Saknong]

May pangalang isinulat sa buhangin,

May mga larawang kuha sa tabing-dagat.

May halik sa ilalim ng mga bituin

Na hanggang ngayo'y di ko malimutan.

Pinag-usapan ang kolehiyo

At kung sino ang nais nating maging.

Ngunit sa likod ng matatapang na ngiti,

Alam nating malapit na ang pamamaalam.

[Tulay]

Dumating ang Agosto na parang pagsara ng pinto,

Mga kahon ay nagkalat sa sahig ng kuwarto.

Nagyakap tayo at pinigil ang luha,

Nangakong magkikita taun-taon pa.

May pangakong nawala, may nanatiling totoo,

Ngunit di ko nalimot ang pinagdaanan natin noon.

Sa tuwing maririnig ang lumang awitin,

Pipikit lamang ako at naroon na naman sa atin.

[Huling Koro]

Noong tag-araw pagkatapos ng hayskul,

Bawat sandali'y napakalinaw.

Nagmamaneho kahit walang patutunguhan,

Nagpupuyat hanggang sumikat ang araw.

Natagpuan ang sarili at nagpaalam,

Sa ilalim ng langit na walang hanggan.

Ibibigay ko ang lahat upang muling balikan

Ang tag-araw pagkatapos ng hayskul.

[Wakas]

Nagpatuloy ang buhay, ngunit may bahagi ko

Na nanatili sa mga alaalang iyon.

Batang puso, bukas na daan, at walang takot -

Noong tag-araw pagkatapos ng hayskul.